Ze beginnen wanneer je besluit om met alleen het hoognodige van huis te vertrekken.
Een fiets, een paar tassen, wat kleding, de zin om iets anders te beleven… en dat vreemde verlangen om te ontdekken wat er aan de andere kant ligt.

‘El Mito’ begon in Ronda. Om zeven uur ’s ochtends. Het was nog donker. De Puente Nuevo en de kloof van de Tajo keken in stilte toe terwijl een kleine groep gekken hun fietsen klaarmaakte om richting een ander continent te vertrekken.

De BH GravelX R stond tegen de rots geleund. Zonder opsmuk. Zonder andere ambitie dan wat hij het beste kan: je ver brengen.

En dat deed hij.

Het eerste daglicht vond ons tussen Ronda en Benaoján. De zonsopgang die langzaam tussen de bergen door brak, de kou, de ochtendvochtigheid, de stilte van die eerste kilometers waarin niemand echt praat omdat iedereen nog probeert te begrijpen waar hij is.

Corte de la Frontera. Station El Colmenar. Eerste checkpoint.

Daarna verder richting het zuiden. Sierra de Ojén. Snelle paden. Kapotte gravelstroken. Wind. Het gevoel dat Europa langzaam achter je verdwijnt terwijl Tarifa in de verte verschijnt als een belofte.

En daar, helemaal in het zuiden. Het einde van de route… en het begin van iets anders. Want ‘El Mito’ heet niet zomaar zo.

Want ‘El Mito’ gaat niet alleen over het oversteken van het ene continent naar het andere. Het gaat over ze verbinden. Over beseffen dat slechts een paar kilometer zee twee totaal verschillende werelden scheidt. Twee culturen. Twee landschappen. Twee manieren van leven.

Maar ook over het inzicht dat we eigenlijk helemaal niet zo ver uit elkaar liggen.

Want ‘El Mito’ eindigde niet in Tarifa. Daar keek iedereen op zijn horloge, zocht zijn ferry en regelde zijn tijd. Zoals alles in dit avontuur: zonder begeleiding, zonder vaste schema’s, zonder andere hulp dan wat je in jezelf kunt vinden.

Met de fiets aan boord van de ferry stappen. De kust zien verdwijnen. De Straat oversteken. En ineens: Tanger. Afrika. Een ander continent.

Daar slapen. Een andere taal horen. Een andere stad ruiken. Het gevoel hebben dat je ver weg bent… terwijl je in werkelijkheid maar een paar kilometer zee bent overgestoken.

De tweede dag was Marokko. Bijna honderd kilometer tussen Tanger en Tétouan. Geen meter vlak. Omhoog. Omlaag. Weer omhoog. Onmogelijke paden. Kleine wegen. Valleien. Dorpjes. Geen enkel moment van rust. Geen enkel beeld dat geen stop waard was.

Maar we stopten niet.

De BH Gravelx R was er nog steeds. Stil. Comfortabel. Betrouwbaar. De bikepacking-tassen die zacht meebewogen op het frame. Het stuur dat uren opslokte. Het zadel dat vermoeidheid droeg. De banden op zoek naar grip tussen aarde, stenen en stof. Drie dagen en geen enkel probleem. Geen geluid. Geen twijfel.

En die dag gaf Marokko ons ook iets dat niet op het parcours stond. Een Marokkaanse maaltijd op een terras boven Tétouan. Een lange tafel. Tajines. Het uitzicht op de stad dat zich onder ons uitstrekte. 360 graden van een stad tussen bergen en zee.

En dan besef je dat dit nooit een race was.

Het was iets anders.

De derde dag begon nog in het donker. We vertrokken uit Tétouan richting de grens. Eenendertig kilometer tot Ceuta. Marokko lag achter ons, maar niet helemaal. Want plekken verdwijnen niet wanneer je ze verlaat. Ze blijven bij je.

Ceuta. Ontbijt bij de haven. Weer een ferry. Deze keer naar Algeciras. En eenmaal aan land begon het zwaarste deel. Europa opnieuw. Maar naar huis was het nog ver.

Los Barrios. San Roque. Guadiaro. El Secadero. En daarna begon de echte beproeving. Want vanaf dat moment begon al het resterende hoogteverschil zich op te stapelen. Gaucín. Algatocín. Atajate. Puerto del Espino.

De benen waren niet meer hetzelfde. Het lichaam vroeg om rust. Het hoofd begon te twijfelen. Maar de fiets bleef gaan. En jij ook. Tot je, bijna zestig uur na de start, Ronda weer ziet. De boog van de oude stad.

Dezelfde stad waar je twee continenten eerder was vertrokken. En dan glimlach je. Niet omdat het voorbij is. Maar omdat je weet dat je iets echts hebt beleefd.

De mensen die opduiken. De gesprekken. De landschappen. De stilte. De plekken die je niet kende. Het besef dat je nog steeds dingen kunt die te groot leken.

En misschien is dat precies waarom een van de mooiste verhalen van deze drie dagen dat van Albert was.

Albert won de BH-loterij om deze ervaring te beleven. Hij kwam zonder precies te weten wat hem te wachten stond. En hij vertrok met iets dat hem waarschijnlijk zijn hele leven zal bijblijven.

Volgens zijn eigen woorden was het een ervaring “zwaar… maar onvergetelijk”.

En dat is precies ‘El Mito’.

Want het leven komt uiteindelijk daarop neer.
Uitdagingen. Plaatsen. Mensen. Ervaringen.
Er zijn reizen die eindigen wanneer je thuiskomt. En er zijn er die precies dan beginnen. En ‘El Mito’, daar ben ik zeker van, is gekomen om te blijven.